Θεραπεία Δηλητηριάσεων

Θεραπεία Δηλητηριάσεων

Συμπληρωματικά με τις γενικές αντενδείξεις των εμετικών, η απομορφίνη μπορεί επίσης να αντενδειχθεί σε περιπτώσεις στις οποίες αποφεύγεται η καταστολή του ΚΝΣ.Οι αντενδείξεις για τη διενέργεια εμετού είναι η απώλεια των αισθήσεων, η σοβαρή κατάπτωση ή η τοξίκωση από διαλύτες του πετρελαίου, ηρεμιστικά ή διάφορα αντιεμετικά.

Εάν ο χρόνος που ακολουθεί την προσβολή από την τοξική ουσία, είναι μεγαλύτερος από μία έως δύο ώρες, το μεγαλύτερο μέρος της ουσίας θα έχει περάσει από το δωδεκαδάκτυλο.Η τοξίκωση από οξέα ή αλκάλεα μπορεί να διαγνωστεί όταν είναι παρούσες εμφα-νείς αλλοιώσεις, μέσα και γύρω από το στόμα ή και σε άλλες περιοχές του προσώπου.

Εάν προκληθεί εμετός, τότε είναι πολύ πιθανό, οτι οι καυστικοί παράγοντες θα προκαλέσουν συμπληρωματική καταστροφή στον οισοφάγο και τη στοματική κοιλότητα. Ακόμη οι παράγοντες αυτοί γενικά εξασθενούν το γαστρικό τοίχωμα, το οποίο μπορεί πολύ εύκολα πλέον να υποστεί ρήξη κατά τη διάρκεια βίαιου εμέτου.Η αποτελεσματικότητα του εμέτου μπορεί να ενισχυθεί με τη χρήση ενεργού άνθρακα. Εάν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί το καρβουνάκι, ο κλινικός πρέπει πρώτα να προκαλέσει εμετό με απομορφίνη, να χορηγήσει το καρβουνάκι και στη συνέχεια να προκαλέσει ξανά εμετό με ενδοφλέβια χορήγηση απομορφίνης σε δόση 0,04 mg/kg. Κάθε έμεσμα πρέπει να κρατιέται γιά ανάλυση, ιδιαίτερα εάν πρόκειται να γίνει νεκρο-τομική εξέταση ή εκδίκαση της υπόθεσης της δηλητηρίασης στο δικαστήριο.

ΠΛΥΣΗ  ΣΤΟΜΑΧΟΥ

Είναι μιά επείγουσα διαδικασία που λόγω της μη αποτελεσματικότητάς της, πολ-λές φορές στο παρελθόν, έχει αποφέρει κακές συνέπειες. Διάφορες αλλαγές στην τεχνική (γιά παράδειγμα χρήση ευρύτερου καθετήρα, μεγαλύτερου όγκου υγρού και πιό συχνές πλύσεις) την έχουν κάνει τελικά αρκετά αξιόπιστη τεχνική, όταν όμως έχουν περάσει λιγότερο από δύο ώρες από την κατάποση της τοξικής ουσίας.

Το ζώο πρέπει να έχει χάσει τις αισθήσεις του ή να βρίσκεται κάτω από ελαφρά αναισθησία. Στην τραχεία πρέπει να τοποθετηθεί απαραίτητα τραχειοσωλήνας. Το ελεύθερο άκρο του τραχειοσωλήνα να απέχει γύρω στα 5 cm από τα δόντια του ζώου.

Η τοποθέτησή του επβάλλεται για την αποτροπή της απορρόφησης υγρών της πλύσης. Το κεφάλι και ο θώρακας πρέπει να βρίσκονται σε ελαφρά χαμηλότερο επίπεδο από το υπόλοιπο σώμα αλλά όχι αρκετά, ώστε να μην επιβαρύνεται η αναπνοή από το βάρος των κοιλιακών σπλάχνων.

Το μήκος του στομαχικού καθετήρα μπορεί να προσδιοριστεί από πριν, με βάση την απόσταση από το άκρο της μύτης του ζώου έως την ξιφοειδή απόφυση του στέρνου. Σε όλες τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν ευρύτε-ρος σωλήνας.

Ένας καλός κανόνας είναι να έχει ο στομαχικός καθετήρας το ίδιο εύρος με τον τραχειοσωλήνα. Ο όγκος του νερού ή του υγρού πλύσης που θα χρησιμοποιηθεί για κάθε πλύση είναι 5-10 ml/kg ΣΒ.

Μετά την έγχυση του διαλύματος το  υγρό απορρο-φάται από το στομάχι διαμέσου του καθετήρα με τη βοήθεια αντλίας αναρρόφησης ή σύ-ριγγας των 50 ml. Ο κύκλος έγχυσης και αναρρόφησης του υγρού πλύσης πρέπει να επαναλαμβάνεται 10-15 φορές.

Εάν στο υγρό προστεθεί και ενεργός άνθρακας, αυξάνε-ται η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας.Μερικές προφυλάξεις που πρέπει να ληφθούν γιά την εκτέλεση της τεχνικής αυτής περιλαμβάνουν (1) τη χρήση χαμηλής πίεσης ώστε να προληφθεί η ώθηση της τοξικής ουσίας στο δωδεκαδάκτυλο, (2) μείωση της εγχυόμενης ουσίας σε εμφανώς εξα-σθενημένους στομάχους και (3) εξασφάλιση μη διάτρησης του οισοφαγικού ή του γαστρι-κού τοιχώματος από το στομαχικό καθετήρα.

 

2017-07-12T23:08:30+00:00