ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ

Το σημαντικότερο σημείο της επείγουσας θεραπείας των τοξικώσεων είναι η διασφάλιση της φυσιολογικής λειτουργίας του οργανισμού. `Ολες οι διαδικασίες χορήγησης αντιδότων που είναι προσιτές στον κλινικό είναι άχρηστες αν το ζώο έχει χάσει μία ή όλες τις ζωτικές του λειτουργίες.

Στα πλαίσια της διασφάλισης αυτής περιλαμβάνονται η επάρκεια προσλαμβανόμενου αέρα, η τεχνητή αναπνοή, το καρδιακό μασάζ (εσωτερικό ή εξωτερικό) και πιθανώς η χρήση τεχνικής απινιδισμού (κατάργηση της μαρμαρυγής των κοιλιών με ηλεκτρικό ρεύμα).

Στη συνέχεια, μετά δηλαδή τον έλεγχο και τη σταθεροποίηση των ζωτικών λειτουργιών, ο κλινικός μπορεί να συνεχίσει τα θεραπευτικά για την αποτοξίνωση μέτρα.

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗΣ

Βασικός παράγοντας στη θεραπευτική αντιμετώπιση της δηλητηρίασης είναι η αποτροπή του ζώου από την πρόσληψη πρόσθετης ποσότητας τοξικής ουσίας. Πολλές φορές η ίδια η τοξίκωση αποφεύγεται αν το ζώο παρατηρηθεί να καταπίνει ή να έρχεται σ’επαφή με το ύποπτο υλικό.

Για ν’ ποφευχθεί περαιτέρω απορρόφηση είναι κατ’ αρχάς απαραίτητο ν’ απομακρυνθεί από το μολυσμένο περιβάλλον. Στην συνέχεια εάν η προσβολή είναι εξωτερική, πλένεται το δέρμα του ζώου για ν’ απομακρυνθεί η τοξική ουσία, με προσοχή ώστενα μην προσβληθούν και τα άτομα που χειρίζονται το ζώο.

Η σωστή χρήση εμετικών απορροφητικών ουσιών και γαστρικών πλύσεων, θα βοηθήσει ακόμη πιο πολύ την αποτροπή παραπάνω απορρόφησης της ουσίας που έχει καταποθεί.

ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΕΜΕΤΟΥ

Ο εμετός θεωρείται σαν μια μέθοδος κένωσης του στομάχου από τοξικά υλικά. Μερικοί κοινοί και διαθέσιμοι παράγοντες για την πρόκληση εμετού δεν είναι πολύ αξιόπιστοι και επιπλέον ο εμετός μπορεί να έχει πολύ μικρή αξία όταν διενεργείται μετά από 1-2 ώρες από την προσβολή του ζώου από την τοξική ουσία.

Το σιρόπι ιπεκακουάνας λαμβάνεται σαν γενικό εμετικό. Ο μηχανισμός δράσης του συνιστάται στον γαστρικό ερεθισμό και διέγερση του ΚΝΣ. Η δοσολογία γιά μικρά ζώα είναι 1-2 ml/kg και όχι πάνω από 15 ml, μπορεί να δοθεί ακόμη και σε μεγαλόσωμο σκύλο, αλλά είναι δραστική μόνο κατά 50%.

Η δόση μπορεί να επαναληφθεί σε 20 λεπτά αν δε μεσολαβήσει έμετος. Εάν παρόλα ταύτα ο ασθενής δεν έχει κάνει ακόμη έμετο θα πρέπει να μπούν σε δράση τεχνικές πλύσης στομάχου ώστε ν’ απομακρυνθεί η ιπεκακουάνα (μπορεί να έχει καρδιοτοξική δράση αν δεν δεν αποβληθεί με εμετό ή απορροφηθεί).

Εάν δοθεί ενεργός άνθρακας στη θεραπευτική αγωγή δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιηθεί ιπεκακουάνα, γιατί ελαττώνει εμφανώς τη δραστικότητα του άνθρακα. Επίσης το φάρμακο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το υγρό εκχύλισμα ιπεκακουάνας, το οποίο είναι 14 φορές ισχυρότερο από το σιρόπι.

Άλλοι παράγοντες όπως ο θειϊκός χαλκός, το μαγειρικό αλάτι ή το υπεροξείδιο του υδρογόνου έχουν συστηθεί σαν τοπικά ενεργώντα εμετικά, αλλά η δραστικότητά τους είναι ερωτηματική. Η απομορφίνη είναι το αποτελεσματικότερο και πιό αξιόπιστο από τα υπάρχοντα εμετικά.

Η δραστική δόση στα περισσότερα μικρά ζώα είναι 0,04 mg/kg IV ή 0,08 mg/kg IM ή SC. Η απομορφίνη μπορεί να προκαλέσει καταστολή του αναπνευστικού ή βίαιο εμετό μετά τη χρήση της.

Αυτά τα σημεία μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά με τη σωστή χορήγηση ναρκωτικών ανταγωνιστών, εγχυόμενων ενδοφλέβια (ναλοξόνη Narcan 0,04mg/kg, Levallorphan, Lorfan 0,02 mg/kg ή ναλορφόνη, Nalline 0,1 mg/kg).